Μία θέση στο δημόσιο (πάνω στο αντικείμενό μου ) θα άξιζε συγκριτικά με μία εντελώς διαφορετικού αντικειμένου στον ιδιωτικό;

Αυτό είναι ένα από τα πιο κλασικά επαγγελματικά διλήμματα: η ενασχόληση με αυτό που ξέρεις και αγαπάς σε ένα πιο σταθερό περιβάλλον, απέναντι στον δυναμισμό του ιδιωτικού τομέα, έστω και σε άγνωστα νερά. Μια διαπίστωση, το δημόσιο τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει και προσαρμοαστεί πιο κοντά στα μοντέλα των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Και από την άλλη, η ανέλιξη δεν είναι και αυτή δεδομένη και πάντα αξιοκρατική. Η ζυγαριά συνήθως γέρνει ανάλογα με το τι έχει ανάγκη κάποιος στη συγκεκριμένη φάση της καριέρας και της ζωής του. Στο Δημόσιο (πάνω στο αντικείμενο), στα υπέρ είναι ότι σου προσφέρεται ισορροπία επαγγελματικής και προσωπικής ζωής, εργασιακή ασφάλεια και λιγότερο άγχος επιβίωσης. Στα κατά, είναι ότι ειδικά σε δημιουργικά, τεχνολογικά ή γρήγορα εξελισσόμενα επαγγέλματα, υπάρχει στασιμότητα, αυστηρό μισθολογικό «ταβάνι», αργή ανέλιξη και συχνά έντονη γραφειοκρατία που μπορεί να «πνίξει» την όρεξη για καινοτομία και παραγωγικότητα. Στον Ιδιωτικό Τομέα (σε νέο αντικείμενο), στα υπέρ μπορεί να είναι η αλλαγή πεδίου η οποία είναι κάποιες φορές εξαιρετικά ανανεωτική και μπορεί να «ξεκλειδώσει» ικανότητες σου που δεν ήξερες ότι έχεις. Άμεση ανταμοιβή της πρωτοβουλίας σου, καθώς και ταχύτερη ιεράρχιση και οικονομική εξέλιξη. Στα κατά, είναι η πίεση του ιδιωτικού τομέα (η οποία για κάποιους είναι ευεργετική για να μπορέσουν να λειτουργήσουν) και το ρίσκο να νιώσεις επαγγελματικό κενό αν το νέο αντικείμενο σου αποδειχθεί κάπως αδιάφορο στην πράξη. Η τελική επιλογή εξαρτάται από τον χαρακτήρα σου και τις φιλοδοξίες σου. Αν προτεραιότητά σου είναι η δοκιμή των ορίων σου και οι υψηλότερες οικονομικές προοπτικές μακροπρόθεσμα, ο ιδιωτικός τομέας έχει ένα προβάδισμα. Αν έχεις ανάγκη από σταθερότητα και σε γεμίζει η φύση του δικού σου αντικειμένου, το δημόσιο είναι μια λογική επιλογή. Εγώ για παράδειγμα, σήμερα δεν θα μπορούσα να με φανταστώ σε δημόσιο φορέα. Η διαχείριση του χρόνου μου, και ότι μπορώ να προσφέρω, θα είναι πιο αποδοτικά πέραν του ωραρίου μιας υπηρεσίας. Εσύ;

Μίλα με τον/την Ilias κανονικά →

Ως μέντοράς σου, θα έλεγα ότι αν το κίνητρο είναι μόνο ο μισθός, συνήθως δεν αξίζει. Υπέρ της θέσης στο δημόσιο, στο αντικείμενό σου: Χτίζεις πάνω σε εμπειρία και θεσμική γνώση που δεν μεταφέρεται εύκολα, όπως το νομικό πλαίσιο, η διαχείριση προσωπικού και ο επιχειρησιακός σχεδιασμός. Έχεις ήδη ευθύνη και ορατότητα που στον ιδιωτικό τομέα θα χρειαζόσουν χρόνια για να αποκτήσεις σε νέο χώρο. Έχεις σταθερότητα και σαφή αποστολή. Υπέρ της αλλαγής στον ιδιωτικό: Η αμοιβή και η εξέλιξη μπορεί να είναι ταχύτερες. Αποκτάς νέες δεξιότητες και ευρύτερο δίκτυο επαφών. Το κόστος της αλλαγής: σε έναν εντελώς διαφορετικό χώρο ξεκινάς σχεδόν από την αρχή, με χαμηλότερο επίπεδο και χωρίς την αξιοπιστία που έχεις σήμερα. Η εμπειρία σου μετράει λιγότερο και ο πραγματικός μισθός της πρώτης περιόδου συχνά είναι μικρότερος από το αναμενόμενο. Πρακτικός κανόνας: η αλλαγή αξίζει όταν έχεις πραγματικό ενδιαφέρον για το νέο αντικείμενο και η οικονομική διαφορά είναι μεγάλη και διαρκής. Αν είναι μόνο η μία από τις δύο προϋποθέσεις, μένεις και χτίζεις. Αν το ενδιαφέρον υπάρχει αλλά η αμοιβή όχι, μπορείς να δοκιμάσεις μια πλάγια κίνηση, όπως μια απόσπαση ή ένα project σε συγγενές πεδίο.

Μίλα με τον/την Nikolaos κανονικά →